Piłka tenisowa to gumowa piłeczka pokryta filcem — grasz nią na korcie, w treningu z trenerem albo partnerem, czy uderzając solo o ścianę. Sam korpus i filc są takie same niezależnie od tego, czy piłka trafia do Ciebie z drugiej strony kortu, czy wraca sama.

Ciśnieniowe czy bezciśnieniowe

Piłka ciśnieniowa ma w środku sprężone powietrze (ok. 6 atmosfer) i jest pakowana hermetycznie — daje najbardziej sprężyste odbicie, ale traci ciśnienie stopniowo od momentu otwarcia opakowania, nawet bez użycia. Piłka bezciśnieniowa ma zamiast tego grubszą, pełną gumową ściankę — odbija nieco słabiej na starcie, ale nie traci właściwości z czasem i nie wymaga szczelnego opakowania ani specjalnego przechowywania. Sprawdza się przy częstym, intensywnym treningu, gdzie ciśnieniowe zużywałyby się zbyt szybko.

Piłka do gry czy piłka na sznurku

Zwykła piłka do gry jest przeznaczona do uderzania rakietą w parze albo grupie — potrzebujesz kilku sztuk, bo część rozgrywki to zbieranie piłek z kortu. Piłka na sznurku to inny sprzęt: gumka albo sznurek łączy ją z podstawką stawianą na ziemi, więc po każdym uderzeniu piłka wraca sama. Ćwiczysz nią forhend i bekhend w pojedynkę, bez partnera i bez biegania po korcie — sprzęt do treningu technicznego w domu czy na podwórku, nie zamiennik regularnej gry.

Dla dzieci i początkujących

Nauka gry zwykle nie zaczyna się od standardowej, pełnowymiarowej piłki żółtej, tylko od wolniejszej wersji — międzynarodowy system oznacza je kolorem, zależnie od wieku i etapu nauki: czerwone (do ok. 7 lat, odbicie wolniejsze o 75%), pomarańczowe (ok. 8 lat, wolniejsze o 50%) i zielone (ok. 9–10 lat, wolniejsze o 25%), zanim przejdzie się na pełną prędkość. Wolniejsze odbicie daje więcej czasu na reakcję na wcześniejszym etapie nauki, zamiast od razu mierzyć się z prędkością dorosłej gry.